Έξοδο από το ευρώ ή Δημόσιο και Διεθνή εξευτελισμό;

Η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει μια σπαζοκεφαλιά. Αφού κατάφερε δημοσιοποιώντας την διαδικασία των διαπραγματεύσεων, μάλιστα δε χωρίς να δημοσιοποιεί αυτές καθ' αυτές τις διαπραγματεύσεις, αλλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται, σήμερα αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα.
Οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται στο οριακό σημείο με τις αποκαλύψεις των φανερών αλλά και μυστικών συμφωνιών, που πρέπει με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο να πάρουν τον χαρακτήρα οικονομικών μέτρων.
Το ζήτημα είναι με ποια διαδικασία τα μέτρα αυτά ούτε να περάσουν από το κοινοβούλιο αλλά, και να αποκτήσουν μια νομιμοποιητική βάση, ώστε να ξεκλειδώσουν τα χρήματα εξάρτησης και υποταγής στην δουλεία χρέους.
Έχει να αντιμετωπίσει την συνέχιση της λιτότητας αλλά θα πρέπει να την συνδέσει μα την πολιτική ρητορεία της μη λιτότητας. Δηλαδή, ενώ η πολιτικής της λιτότητας θα συνεχίζεται, στο επίπεδο των δημόσιων σχέσεων με τους εταίρους και με αποδέκτη τον λαό, η λιτότητα να μην έχει τα σύμβολα που την ορίζουν.
Αυτό, εκ των πραγμάτων είναι ιδιαίτερα δύσκολο γιατί μια τέτοια συμφωνία με τους Γερμανούς κατά κύριο λόγο, θα είχε ως αποτέλεσμα την αθέτηση των υποστηρικτικών υποσχέσεων στους Σαμαράδες της Ισπανίας και της Ιταλίας.
Το ζήτημα της διαχείρισης μιας τέτοιας συμφωνίας για το εσωτερικό της Γαλλίας και την αντιμετώπιση της ανόδου της Γαλλικής ακροδεξιάς, θα μπορούσε να δώσει στον Ολάντ ένα σημαντικό χέρι βοηθείας, κάτι όμως που οι Γερμανοί συνήθως δεν το κάνουν,ακόμη και αν διαλυθεί ο Γαλλογερμανικός άξονας.
Αυτή η παραδοχή για τους Γάλλους, με κοντινό το περιβάλλον του Β' παγκοσμίου πολέμου και το σπάσιμο των συμφωνιών Γερμανίας - Γαλλίας δεν επιτρέπουν στην Γαλλική κυβέρνηση να υιοθετήσει μια τέτοια στρατηγική   ήττας της Ελληνικής "Αριστερή" ρητορείας, που στα μάτια των αγαθών Ελλήνων θα φαινόταν νίκη εναντίον της πολιτικής της Γερμανίας, της πολιτικής της λιτότητας, αλλά θα αποτελούσε εκ των πραγμάτων καθαρή ήττα. Και τούτο διότι δεν εμπιστεύονται τους Γερμανούς.
Ήδη, ενώ το κλίμα υποδοχής της ήττας και της στρατηγικής και της ρητορείας της αριστεροδεξιάς Ελληνικής κυβέρνησης προετοιμάζεται με γρήγορους ρυθμούς ως έντιμος συμβιβασμός, από την άλλη πλευρά της Γερμανικής εξωτερικής οικονομικής πολιτικής, το κλίμα αποκτά πολεμικά χαρακτηριστικά που στοχεύουν στο ξεβράκωμα της κυβέρνησης και τον τερματισμό της όποιας ελπίδας μπόρεσε να δημιουργήσει η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αν οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούσαν να επενδύσουν σε μια ήττα της Γερμανίας, αυτό θα έπρεπε με κάποιο σαφή τρόπο να συνδεόταν με την Ελληνική Κυβέρνηση στο επίπεδο των παροχών εκμετάλλευσης ή συνεκμετάλλευση της Ελληνικής οικονομίας με προνομιακές συμβάσεις εξάρτησης , τόσο προς την Γαλλία όσο και προς Ιταλία και Ισπανία.
Κάτι τέτοιο όμως δεν αποτελούσε σχεδιασμό της Ελληνικής πλευράς, γι' αυτό φρόντισαν μέσω των δηλώσεων Βαρουφάκη και Τσίπρα να κοπούν όλες οι γέφυρες που ενδεχομένως να επέτρεπαν έναν συμβιβασμό και μια αμοιβαία οικονομική συμφωνία στο επίπεδο της μυστικής διπλωματίας.
Ταυτόχρονα η προσπάθεια να αποδείξει την "ανωριμότητα" της προηγούμενης περιόδου και με σαφή αλλά έμμεσο τρόπο να υποστηρίξει με παράδειγμα προς το λαϊκό Ευρωπαϊκό΄κόμμα πως δεν διακατέχεται από κανέναν ρεβανσισμό αλλά τουναντίον δεν θα ήταν άσχημο μια σοσιαλδημοκρατική μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση αναζητά απεγνωσμένα άτομα που σηματοδοτούν τις πολιτικές της Μερκελική λιτότητας σε καίριες θέσεις της Δημόσια Διοίκησης, άτομα δηλαδή που προέρχονται είτε από την "συνεργάσιμη" με τους Γερμανούς, Ελληνική Σοσιαλδημοκρατία είτε από την "συνεργάσιμη" ούτως ή άλλως με τους Γερμανούς, Ελληνική Δεξιάς. 
Παρ' ότι λοιπόν στο επίπεδο των συμβολισμών, η κυβέρνηση δηλώνει της προσαρμογή της στον Πολιτικό Ρεαλισμό, εντούτοις η συνέχιση της προεκλογικής ρητορείας αλλά  και  το "λάθος" του Ελληνικού λαού να αμφισβητήσει την Γερμανική Παντοκρατορία, να αμφισβητήσει δηλαδή το κυριαρχικό Εγώ της Γερμανικής ανωτερότητας  και να ψηφίσει παρά τις προειδοποιήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ, απόφαση που ξεσήκωσε τμήματα λαών σε ολόκληρη της Ευρώπη, αλλά και πέραν αυτής, η αμφισβήτησης αυτής της επικυριαρχίας, αποτελεί σοβαρή αιτιολογία να θέλει η Γερμανία να τιμωρήσει στην γέννεση της κάθε ανάγωγη  φωνή, κάθε ανάγωγη στάση.
Στο πρόσωπο της  Ελλάδας θέλει να τιμωρήσει εκ των προτέρων τον Ισπανικό Λαό του Ποδέμος, τον Ιταλικό Ευρωσκεπτικισμό της Δεξιάς, τον Γερμανικό Ευρωσκεπτικισμό και κάθε άλλη απόπειρα εναντίωση στην καθαρότητα και το αλάθητο της Γερμανικής αυτοκρατορικής σκέψης.
Για τους Γερμανούς, η αμφισβήτηση του κυριαρχικού Είναι και του κυριαρχικού Εγώ της οικονομικής και φυλετικής υπερδύναμη καθαρότητας υποσκελίζει κάθε πολιτική συμβιβασμών ή ελαστικοποίησης οικονομικών  και διπλωματικών σχέσεων, ακόμη και αν μονομερώς από μια συμφωνία διπλωματικής οικονομικής σχέσης με την Ελλάδα, θα εξασφάλιζε οικονομική μονομέρεια υπέρ των Γερμανικών συμφερόντων.
Επομένως η Ελληνική κυβέρνηση, όσο και χώρο να δώσει στην γερμανική πλευρά, όσο και αν συμβιβαστεί, στο τέλος πρέπει να επιλέξει. Ή την έξοδο από το ευρώ ή τον δημόσιο εξευτελισμό. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΤΑΒΑΝΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: 
«Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΕ: ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ;»

Διαβάστε περισσότερα εδώ: LineNet-News


Η τελευταία σύνοδος στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ υπενθύμισε, σε πολλά κέντρα και επιτελεία, τι τύπου κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: ένα πλατύ πολιτικό δίκτυο αγωνιστών-τριών που τα τελευταία χρόνια «ζυμώθηκε» με όλους τους αγώνες αντίστασης στη λιτότητα, ένα κόμμα μπολιασμένο με μια «μεταβατική», προγραμματική αντίληψη που επιδιώκει πολιτικές και κοινωνικές νίκες, ένα κόμμα που η «βάση», η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του, εντάσσει τις προοπτικές του στην ολοκλήρωση των δημοκρατικών κατακτήσεων και στο άνοιγμα του δρόμου για τη συνολικότερη σοσιαλιστική απελευθέρωση της κοινωνίας. Ένα τέτοιο κόμμα δεν είναι δυνατόν να μετατραπεί ειρηνικά σε «εργαλείο» άσκησης πολιτικών λιτότητας, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα, ακόμα και σε δραματικές συνθήκες. 
Η κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» αντιμετώπισε κατά τις διαπραγματεύσεις του Φεβρουαρίου μια διπλή παγίδα, που στήθηκε μέσα από το συντονισμό των ενεργειών της ηττημένης συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά και –κυρίως!– των ευρωπαϊκών «θεσμών», δηλαδή της Κομισιόν και της ΕΚΤ, σε αγαστή συνεργασία με το ΔΝΤ. 
Πριν καν η κυβέρνηση αναλάβει τα υπουργεία, πριν καν αποκτήσει την ελάχιστη εμπειρία «διακυβέρνησης» και πριν αποκαταστήσει έναν ελάχιστο έλεγχο στους μηχανισμούς του κράτους, βρέθηκε αντιμέτωπη με δύο επικίνδυνες προκλήσεις: Αφενός το ενδεχόμενο μιας άμεσης κατάρρευσης των τραπεζών. Αφετέρου, τη μεγάλη δυσκολία των δημόσιων ταμείων να χρηματοδοτήσουν –ταυτόχρονα!– την εξυπηρέτηση του χρέους αλλά και τους μισθούς, τις συντάξεις, τις στοιχειώδεις κοινωνικές δαπάνες… 

Μπροστά σε αυτόν τον διπλό κίνδυνο η κυβέρνηση υποχώρησε. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο εξωραϊσμού της συμφωνίας του Φεβρουαρίου και της λίστας των «μεταρρυθμίσεων» όπου αυτοδεσμεύτηκε ο κ. Βαρουφάκης. Αν η κυβέρνηση επιλέξει –ή υποχρεωθεί– να «τιμήσει» αυτήν τη συμφωνία, θα έχει παραιτηθεί από τη δέσμευση της αντι-λιτότητας. 
Το ίδιο θα συμβεί στο «κόμμα ΣΥΡΙΖΑ» αν του ζητηθεί να υποστηρίξει πολιτικά και οργανωτικά, μέσα στο λαό, το πικρό περιεχόμενο αυτής της συμφωνίας.
 Όπως σωστά ανέδειξε ο Κ. Λαπαβίτσας στο άρθρο του στον «Guardian» (2/3), η παγίδα του Φεβρουαρίου δεν ήταν «στιγμιαία». Οι «θεσμοί» (η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ) έχουν οργανώσει τη συμφωνία με τρόπο ώστε το δίλημμα να βαραίνει πάνω στην κυβέρνηση διαρκώς. 
Οι αποφάσεις της θα πρέπει να επιβεβαιώνουν την υποχώρηση μέσα σε κάθε εβδομάδα του χρόνου που μεσολαβεί μέχρι τον Ιούνη, οπότε το δίλημμα θα τεθεί με στρατηγικές διαστάσεις: χρεοκοπία ή νέο μνημόνιο; 
Οι αποφάσεις που θα ληφθούν οφείλουν να ξεκαθαρίζουν μιαν αντιφατικότητα στις δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αφενός έχουμε μια ειλικρινή δέσμευση στην υπόσχεση ανατροπής της λιτότητας. Αφετέρου υποσχεθήκαμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί ομαλά, με «ασφάλεια», μέσα στα πλαίσια αντοχής της Ευρωζώνης. 

Η δεύτερη πλευρά της προεκλογικής ρητορικής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται σήμερα από ανεδαφική ως ουτοπική. Έχει σημασία να υπογραμμίσουμε ότι οι συνέπειες της όποιας επιλογής δεν θα περιοριστούν στο πεδίο της οικονομικοκοινωνικής πολιτικής, θα αντανακλαστούν άμεσα στο κυβερνητικό-πολιτικό πεδίο, δηλαδή στο ερώτημα: ποιος, μαζί με ποιους, αναλαμβάνει την ευθύνη της κυβερνητικής εξουσίας; Η εμπέδωση της υποχώρησης και πολύ περισσότερο η τακτοποίησή της προς οριστική συμφωνία με τους «θεσμούς» θα ανοίξει αναπόφευκτα το δρόμο προς μιαν κυβέρνηση εθνικής ενότητας, λιγότερο ή περισσότερο γρήγορα, με την α’ ή τη β’ μορφή. Θα είναι μια εξέλιξη οριστικής ακύρωσης του πολιτικού σχεδίου «κυβέρνηση της Αριστεράς» που επεξεργάστηκε το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να αποτραπεί. 
Το καθήκον αυτό βαραίνει, ασφαλώς, κυρίως το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση. Θα πρέπει να βρούμε τη δύναμη και το δρόμο για να απειθαρχήσουμε στη συμφωνία, να την ανατρέψουμε στην πράξη, να εφαρμόσουμε την πολιτική αντι-λιτότητας και να οικοδομήσουμε τις εναλλακτικές λύσεις στη χρηματοδότησή της και στα γενικότερα στραγγαλιστικά διλήμματα των ευρωηγεσιών. 

Οι απαντήσεις σε αυτό το δυσεπίλυτο πρόβλημα σχετίζονται στενά με κάποιες άλλες πλευρές των συνεδριακών αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως εκείνη που ζητούσε «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» και εκείνη που δήλωνε ότι δεν θα υπάρχει πλέον μέσα στην κοινωνία αντοχή για «καμία θυσία για το ευρώ», εξηγώντας ότι η πολιτική της αντι-λιτότητας θα υπηρετηθεί από τη μεριά μας με κάθε αναγκαίο μέσο… 
Το καθήκον αυτό βαραίνει και την «άλλη» Αριστερά, που στην Ελλάδα διατηρεί σημαντικές δυνάμεις. Που θα πρέπει να αντιμετωπίσει την κυβέρνηση ξεδιπλώνοντας τις διεκδικήσεις για το μισθό, τη σύνταξη, το δημόσιο σχολείο και νοσοκομείο, αλλά ταυτόχρονα υποδεικνύοντας στην πράξη ότι υπάρχει «άλλος δρόμος» αντιμετώπισης των δανειστών, πέρα από την ανοιχτή συνθηκολόγηση. 
Αυτή η σχέση, η μοναδική φυσιολογική πολιτική συμμαχία μέσα στις σημερινές δραματικές συνθήκες, πρέπει να διευκολυνθεί συστηματικά και συνειδητά από το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. 

Όμως, το καθήκον αυτό βαραίνει επίσης τη διεθνή και κυρίως την ευρωπαϊκή Αριστερά. Στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, στην ίδια τη Γερμανία, πρέπει να αναληφθούν οι πολιτικές πρωτοβουλίες που θα εμποδίζουν τους «θεσμούς» να στραγγαλίσουν και να ανατρέψουν την κυβέρνηση στην Ελλάδα. Οι πρωτοβουλίες αυτές, επίσης, θα πρέπει να προταθούν και να υποστηριχθούν συγκεκριμένα από το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα διατηρεί μια σημαντική διεθνή αίγλη. Στις εβδομάδες και το αργότερο στους μήνες που έρχονται, θα κριθεί αν θα επιβιώσει η πρώτη απόπειρα ανατροπής της λιτότητας μέσα στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού».

Διαβάστε περισσότερα εδώ: LineNet-News

ΜΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ, ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, γιατί ο χρόνος είναι λίγος και πολύτιμος.

Νομίζω πως είναι η στιγμή, χρονικά και πολιτικά να ειπωθούν ορισμένα πράγματα.
Οι υποτιθέμενοι εταίροι μας σε μια ως γνωστόν ένωση ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών κεφαλαίων, όπως η ΕΕ και η ευρωζώνη, ασκούν κερδοσκοπικό εκβιασμό, αλλά και πολιτικό-ιδεολογικό, ώστε η Αθήνα να υποκύψει όχι ως ένα κακομαθημένο παιδί μιας πλούσιας οικογένειας, αλλά ως αμφισβητίας της υπεροχής του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού που δεν θέλει απλώς να τον πολεμήσει, αλλά να ανατρέψει το Πολιτικό Υποκείμενο που τον στηρίζει σε όλες τις χώρες, καθιστώντας την Ευρωπαϊκή Αριστερά ισχυρή ρυθμιστική δύναμη.
Ενώ η ΕΚΤ, χαράζει χρηματο-οικονομική στρατηγική εναντίον της Ελλάδας με πολιτικούς όρους, ενώ η Ελληνική πλευρά γνωρίζει την συμμετοχή της Κομισιόν στο πείραγμα των στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, ενώ η Γερμανική πλευρά οφείλει την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου, ενώ η Ελληνική πλευρά γνωρίζει πως σύμφωνα με το Ελληνικό Σύνταγμα, μνημόνια και δανειακές συμβάσεις που δεν έχουν άλλες εισαχθεί στην Βουλή και άλλες δεν έχουν ψηφιστεί με 180 ψήφους, ως διεθνείς συμβάσεις λόγω της συμμετοχής του ΔΝΤ που αποτελεί εξωθεσμικό οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επομένως δεν μπορεί να γίνει εφαρμογή του άρθρου του συντάγματος που εξαιρεί από τις Διεθνείς συμβάσεις στις σχέσεις με την ΕΕ, ενώ η κυβέρνηση γνωρίζει πως υφίσταται νομικό κενό στο σύμφωνο σύστασης του ευρώ και της παραίτησης των κρατών – μελών της ΟΝΕ των εθνικών νομισμάτων τους, που αφορά την έκδοση χαρτονομισμάτων και κερμάτων του ευρώ, το οποίο κάνει χρήση μονομερώς και χωρίς την δυνατότητα παρέμβασης της ΕΚΤ η Ιρλανδία, εντούτοις δείχνει φοβισμένη και τρομοκρατημένη και έτοιμη σε συνθηκολόγηση κωλοτούμπας, την στιγμή μάλιστα που εξακολουθεί να έχει την πλειοψηφία του λαού με το μέρος της.

Προσέξτε, σήμερα ο λαός είναι μαζί σας επειδή του εμπνεύσατε αξιοπρέπεια και εθνική ανάταση και επιθυμεί να μην προδώσετε την εμπιστοσύνη που σας έδειξε.

Όμως, ως Κυβέρνηση πρέπει με αποσαφηνισμένες και αληθινές πράξεις και καθαρό και όχι πολιτικάντικο λόγο, να αποδείξει στον λαό ότι αξίζει την εμπιστοσύνη του, χωρίς να διολισθαίνει σε επιχειρήματα τρόμου και φόβου που θυμίζουν πολιτικό λόγο Σαμαρά και Βενιζέλου.

Αν ο λαός αντιληφθεί ότι, όλο αυτό το διάστημα τον χρησιμοποιήσατε για να υποκύψετε στις πιέσεις και τους εκβιασμούς την διεφθαρμένης ελίτ των Ευρω-κοινοτικών Πολιτικών και Οικονομικών συμφερόντων και ακολουθήσετε έστω και κατά ένα ποσοστό την πολιτική υποταγής των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμα, Σαμαρά – Βενιζέλου, τότε , επειδή ο λαός αυτός αν και συντηρητικός, αν και δεξιός έκανε την υπέρβαση να σας εμπιστευτεί, να εμπιστευτεί Κόμμα της Αριστεράς, οι αντιδράσεις του θα είναι τόσο βάναυσες και ισχυρές που θα πάρετε ελικόπτερο

Μια πρώτη και σύντομη γνωριμία με το τι πρόκειται να επακολουθήσει


Δεν αμφιβάλω καθόλου πως η κοινωνία μας δεν θα γίνει ποτέ κοινωνία με αριστερή συνείδηση.
Θα μπορούσα ίσως να αναφέρω μερικούς λόγους, αλλά δεν θα πρόσθετα κάτι καινούργιο, περισσότερο από νέους εχθρούς. Η Αλήθεια είναι πολύ σωστό να λέγεται στον καθρέπτη του σπιτιού σου,κοιτώντας τον μαθητή ή τον κριτή σου.
Η έναρξη αυτού του νέου ιστολογίου συμπίπτει με την απενεργοποίηση άλλων ιστολογίων και την μεγάλη και ιστορική, όπως και να έχει. αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, μιας και είμαι από τους τυχερούς που ζω την στιγμή της Αριστερά ως Κυβέρνηση μια Δεξιάς χώρας, όπως πολιτογραφήθηκε Δεξιά μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου Πολέμου και της επεβλήθη το Δεξιό κουστούμι με ένα εμφύλιο που δημιούργησαν τα Εγγλέζικα κατοχικά στρατεύματα τα οποία συμμάχησαν με τους δοσίλογους και τους συνεργάτες των Γερμανών του Γ' Ράιχ.
Ναι! Λοιπόν η Αριστερά, όχι η καθεστωτική, δηλαδή το ΚΚΕ , στις 25 Γενάρη του σωτήριου έτους 2015 πλειοψήφησε για πρώτη φορά στην ιστορία των Αριστερών δυνάμεων και συνεργάστηκε με ένα αποσπασμένο κομμάτι της Δεξιάς ( ποτέ δεν θα απαλλαγούμε από την μοίρα μας) που δεν έχει ούτε ιδεολογική ούτε πολιτική ταυτότητα στον σχηματισμό Κυβέρνησης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της Ριζοσπαστικής αριστεράς που ως κυβέρνηση ολίγων ημερών ρέπει προς τον Πολιτικό Ρεαλισμό. Δηλαδή, δεν πρόλαβε να κάνει την πρώτη ρυτίδα του και τσούπ το τιμόνι έστριψε ελαφρώς προς τα Δεξιά.
Είναι να μην είμαι ευτυχισμένος που βλέπω να επαναλαμβάνεται η ιστορία σαν φάρσα;
vangelisk68@gmail.com
dilesi58@gmail.com