Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΟΥΔΑ και η σταύρωση των Δύο Ληστών δύο κορυφαίες πασχαλιάτικες αντιφάσεις που αναδεικνύουν την αφερεγγυότητα των <<θεόπνευστων ευαγγελικών>> συγγραμμάτων του <<κανόνα της καινής διαθήκης>> που ειδωλοποίησε και καθόρισε ως ιερά και αυθεντικά η πρώιμη βυζαντινή εξουσιαστική χριστιανοσύνη των αυλικών αυτοκρατορικών επισκόπων.
Η ιστορική υπόσταση του Ιησού και υποθέσεις.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΟΥΔΑ
Ο μεγάλος φιλόσοφος Εμανουελ Καντ στο έργο του Παραδόσεις για μια Φιλοσοφική Διδασκαλία της Θρησκειας διατυπωνει ότι <<είναι αδύνατον μια πραγματικότητα να αντιφάσκει με μια άλλη, επειδή η αντίφαση απαιτεί αναγκαστικά μια αναίρεση προκειμένου να πω ότι ένα κάτι είναι και δεν είναι ταυτοχρονως.>>
Ο ισχυρισμός της θεοπνευστίας και αυθεντικότητας του κανόνα των ευαγγελίων δεν καταρρίπτεται μόνο απο τις συγγραφικες αντιφάσεις μεταξύ των περιγραφόμενων γεγονότων είτε σε ένα μεμονωμένο <<Ευαγγέλιο>> είτε και σε όλα μεταξύ τους αλλά και από τις θεολογικού τυπου αντιφάσεις οι οποίες προκύπτουν μέσα από την σύγκριση από την μια των περιγραφών της πνευματικής εμπειρικής αίσθησης του χριστιανικού μυστικιστικού βιώματος περί αγάπης του Θεου σε αντιπαράθεση με την κάθε ειδους συγγραφικη ευαγγελικη τρομοκρατική προπαγάνδα περί αμφισβήτηση θεμάτων πίστεως και τις μεταφυσικές απειλές.
Η πολύ προσεκτική παρατήρηση και έρευνα στα υποτιθέμενα κανονικά << ιερά θεόπνευστα ευαγγελια>> ανακαλύπτει κάθε στιγμή οτι βρίθουν από αντιφάσεις που μαρτυρούν εναν παράλογο συγγραφικό συρφετό και αναδεικνύουν μια αμφίβολη συγγραφική προέλευση ή καλύτερα μια χριστιανική απατεωνια των γνωστικών και λογίων χριστιανών της εποχής των πλαστογραφιών.Δεν ξεχωριζουν καθόλου ως κανονικά και αυθεντικά από τον υπόλοιπο συρφετό της πληθώρας των συγγραφικων φαντασιοκοπηματων που χαρακτήρισε ως δήθεν ψευδεπίγραφα και μη αυθεντικά η αρχαία πρωτοβυζαντινή εκκλησία.Πολλοί ερευνητές ιστορικοί, <<θεολόγοι>> θρησκειολόγοι ακαδημαϊκοί και αρχαιολόγοι που έχουν δημιουργήσει σχολές έρευνας απομυθοποίησης του χριστιανισμου αναγνωρίζουν πλέον εδώ και δεκαετιες και αρχική ψευδεπιγραφή αλλά και μεταγενέστερη παρεμβατική πλαστογραφία πάνω στα υποτιθέμενα πρωτότυπα ευαγγελικά συγγράμματα τα οποία μέ την πάροδο του χρόνου υπέστησαν πάμπολλες αντιγραφές προσθαφαιρέσεις συμπληρώσεις ανά τους χριστιανικούς αιωνες.Η αυθεντική εξιστόρηση κάποιων ιστοριών περί της δράσης του Ιησού που κατείχαν κάποιες πρωτοχριστιανικές εκκλησίες της εβραϊκής διασποράς του 1ου αιωνα ήταν φαίνεται ο πυρήνας ώστε να δορυφορηθεί γύρω από αυτό κάθε είδους συγγραφικό φαντασιοκοπημα με κίνητρα άλλοτε την θρησκευτική ιδεολογική προπαγάνδα κι άλλοτε την θρησκευτική φαντασία.
Συχνά οι ψευδεπίγραφες συγγραφές όπως το δηθεν <<κατά Ιωαννη ευαγγελιο>> του συγγραφέα που με πλάγιο τρόπο ισχυρίζεται ότι είναι ο Ιωαννης αναδεικνύουν και μια συνήθη χριστιανική αναίσχυντη συγγραφική απατεωνιά που υποτίθεται γινόταν παντα<< για καλό θεάρεστο σκοπό>> όπως ακριβως έχουν γινει κι άλλα παμπολλα χριστιανικά εγκλήματα και απατεωνιες ανά τους αιώνες από υποτιθέμενους αφοσιωμενους του Χριστού και μέντορες του χριστιανισμού που τελικά πιάσαν ανάποδα τον χριστιανισμό και λειτούργησαν με φανατική προπαγάνδα.
Θα παραθέσουμε τα συμβάντα και τις αναφορές με απλό κατανοητό τρόπο και ο αναγνώστης μπορεί να τα επισημάνει με την προσωπική του μελέτη και διασταύρωση.
Στο υποτιθεμενο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο το οποίο πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα από συγγραφη Εβραίου νεοπλατωνιστη και χριστιανού λόγιου της διασποράς ο οποίος υποδύεται ψευδεπίγραφα με συγγραφική απατη τον μαθητή του Ιησού Ιωαννη Ζεβεδαιο, ξεκινάει στις αρχές του ευαγγελίου του με την θεολογικη νεοπλατωνικη διατυπωση του Θεολόγου Φίλωνα Ιουδαίου <<εν αρχή ην ο Λόγος>>.
Αναφέρει λοιπον στο κεφάλαιο 6 στους στίχους 70- 71 οτι ο Ιησούς ομολογεί στους μαθητές του ότι αυτός τους διάλεξε και τους επέλεξε δηλαδή μαζί και τον Ιούδα.Το οποίο σημαίνει ότι ουτε τον κυνηγήσανε ούτε τον πιέσανε ούτε τον παρακαλέσανε για να γίνουν μαθητες.Οποτε καταρρίπτεται από αυτόν τον στίχο η γνωστή κασέτα, περί της ελεύθερης προαίρεσης του Ιούδα που υποτίθεται σεβάστηκε ο Ιησους, που τσαμπουνανε ακόμα και σε πανεπιστήμια ανόητοι διδάκτορες θεολογίας.
Ομολογεί λοιπόν στους επιμαχους στίχους ο Ιησούς:
<<Εγώ δεν σας διάλεξα και σας επέλεξα;Και ένας από σας έγινε διάβολος>>.
Και για να το αποδώσουμε πιο λαϊκα :εγώ δεν σας διάλεξα;και ένας από σας μου βγήκε διαβολος(και εξηγει ο ψευτοευαγγελιστης ότι εννοούσε τον Ιούδα) ας το κρατήσει ο αναγνώστης για να το συνδυάσει με τα υπόλοιπα.
Στο κεφάλαιο 12 στίχο 6 του ίδιου ευαγγελιου ο δήθεν Ιωαννης μαθητής ευαγγελιστής συγγραφέας δηλώνει την γενική άποψη του κύκλου των μαθητών ότι ο Ιούδας ήταν κλέφτης και ανελέητος για τους φτωχούς διοτι καθώς ήταν διαχειριστής του κοινού ταμείου της αδελφότητας κρατούσε πολλές φορές για τον εαυτό του μέρος των κοινών χρηματικών προσφορων.
Σε άλλη περίπτωση πάλι στο κεφάλαιο 2 στίχους 23,24,25 στο ίδιο ψευδο Ευαγγέλιο( που ντύνεται με χρυση επένδυση με τα αλλα 3 και προσφέρεται για φίλημα και προσκύνηση στους πιστούς στη χριστιανικη λειτουργία)αναφέρεται στο ότι ο Ιησους δεν εμπιστευόταν τους ανθρώπους που τον πλησίαζαν γιατί ήξερε τι είχε μέσα του ο κάθε ανθρωπος.Ας το κρατήσει ο αναγνώστης.
Στο κεφάλαιο 1 στους στίχους 48, 49 αναφέρεται ότι ο Ιησούς εκθειάζει την ηθική του υποψηφίου μαθητή Ναθαναήλ λέγοντας ότι δεν έχει δολιοτητα μέσα του με τον ίδιο τον Ναθαναήλ να απορεί που το ξέρει ο Ιησούς.
Στο υποτιθέμενο κατά Ματθαίον 10.9-11 αναφέρεται ότι όταν ο Ιησούς εστελνε αποστόλους να προετοιμάσουν τον ερχομό του διαδίδοντας το κήρυγμα του να εγκαθίστανται σε οποιον εξετάσουν ότι είναι άξιος....<< εξετάσατε τις εν αυτή άξιος εστί, κακεί(και εκεί)μείνατε έως αν εξελθητε >>.
Ύστερα από αυτό τον εντοπισμό των συγκεκριμενων ευαγγελικων περιγραφών προκύπτει ένα γενικο συμπερασμα και ειδικα σύμφωνα με τους παραπάνω στίχους του 2ου κεφαλαιου ότι ο Ιησούς δεν εμπιστευόταν τον εαυτό του σε ανηθικους και δόλιους ανθρώπους επειδή γνωρίζε τα εσωψυχα του καθενος και εκθιάζε την αδολοτητα και αγαθότητα συμπατριωτών αλλα και υποψηφίων μαθητων όπως έκανε με τον Ναθαναηλ και συνιστούσε στους απεσταλμένους του μαθητες να φιλοξενούνται στους άξιους ηθικά ανθρωπους στις κηρυγματικες αποστολές τους.
Αφου λοιπόν στους επιμαχους στιχους αναφέρεται ότι ομολογεί ότι δική του επιλογή είναι ο κάθε μαθητής πως επιλέγει ένα δόλιο κλέφτη ανήθικο άνθρωπο τον Ιούδα στο στενό κύκλο των μαθητών του από τη στιγμή που γνωρίζει ως υποτιθέμενος Θεϊκος προορατικός προγνώστης το ηθικό κακό ποιόν του ότι και είναι υποψήφιος κλέφτης και προδότης;Ένας άνθρωπος σαν τον Ιούδα που μπαίνει σε ένα κύκλο ανθρώπων και τους κλέβει και μετά για το χρήμα ξεπουλαει τον δάσκαλο του και φίλο του έναν άγιο άνθρωπο,είναι απ' την αρχή χαλασμένη στόφα, ανηθικος και αδίστακτος.Δεν ήταν καλός άνθρωπος και ξαφνικά του γύρισε.Αλλα και ακέραιος και έντιμος να ήταν και μετά να μεταλλάχθηκε σε εγκληματία κλέφτη -υποκριτη προδοτη δεν αλλάζει κάτι αυτο.Προγνωριζει υποτίθεται ο προγνώστης ευαγγελικός Ιησους ότι θα αλλοιωθεί προς το κακό ούτως ή αλλως.Ουτε θα μπορουσε να ισχύει ότι γνωριζε ότι είναι σκαρτος και τον διαλεγει για να τον αλλάξει και του δίνει το ταμειο της κοινότητας για να τον φιλοτιμησει από τη στιγμή που μιλάμε για αγαθο προορατικο προγνωστη που γνωρίζει ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο και αυτός ο άνθρωπος από τις πράξεις του θα ερθει σε οικτρή κατάσταση απόγνωσης και αυτοκαταστροφής. Διαλεγει λοιπόν κατά τον ψευδοευαγγελιστη ο πανάγιος θεϊκος προγνώστης Ιησούς αυτόν τον τύπο για μαθητή του.
Και μάλιστα τον επιλέγει στον στενό κύκλο των πρωτοκλασατων 12 και όχι στον υπόλοιπο των 70 ακόλουθων παρατρεχαμενων.Εδω ο πλαστογραφος απατεωνας ψευτοευαγγελιστης επειδή είναι απροσεκτος πέφτει σε αντίφαση.Απο τη μία λοιπον περιγράφει σε περιστατικά ότι ο Ιησούς με τις ενορατικες δυνάμεις του εκθειάζει την αδολοτητα και εντιμότητα και την ηθική καθαροτητα και απ' την άλλη προγνωριζοντας ότι διαλέγει δόλιο κλέφτη καταχραστη χρηματοδουλο προδότη τελικά τον επιλέγει για έμπιστο.
Και ερχόμαστε και στο αποκορύφωμα αυτής της παραλογιας των ψεμματων δηλαδή την αντίφαση της επιλογής Ιούδα σχετικά με την χριστιανική <<θεολογία >>περί αγαθότητας και αγάπης, στο αρχαιότερο Ευαγγέλιο το δηθεν Κατά Μάρκον που στο κεφαλαιο 14 στίχος 21 αναφέρεται ότι ο Ιησούς στο μυστικό δείπνο δηλώνει για τον Ιουδα,(τον δολιο προδότη και κλέφτη που ο ίδιος διάλεξε) ότι καλό θα ήταν να μην είχε γεννηθεί από αυτό που τον περιμένει για την προδοτική του πραξη!!!!Και προσθέτουμε και αυτό το στοιχείο από το υποτιθέμενο κατά Μάρκον στο κάδρο της σύγκρισης για να αποδείξουμε ότι το κάθε ευαγγέλιο δεν αλληλοσυμπληρωνει το άλλο όπως υποστηρίζει η ψευδοθεολογια αλλά καλύτερα συμπληρώνει το κάδρο της γενικής αντίφασης και παραλογιας.
Και αναρωτιόμαστε λοιπον <<θεολογικοτατα >> για τα αναισχυντα αυτά ψευδη απατεώνων πλαστογραφων (που γιορτάζονται την Μεγάλη εβδομαδα με αναγνώσματα και ψαλμωδίες μέσα στις χριστιανικές εκκλησιες)ποιος Θεός αγάπης που γνωρίζει το ανήθικο ποιον ενός υποψηφίου μαθητή και προγνωριζει τη πράξη του τον επιλέγει για να τον φέρει ενώπιον τέτοιας ευθύνης και συνεπειών;Ποια άπειρη θεϊκή αγάπη και αγαθότητα επιλέγει έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να βαστήξει ηθικά μια τέτοια αποστολή έμπιστου μαθητή ώστε να τον κάψει με τέτοιες συνέπειες και να δηλώνει ότι καλύτερα να μην είχε γεννηθεί;Ποια Αγία αγάπη επιλέγει έναν τέτοιο αδύναμο ηθικά άνθρωπο για έμπιστο του ενώ γνωρίζει ότι αδυνατεί να ανταπεξέλθει ηθικά και θα οδηγηθεί απο τις πράξεις του σε αυτοκτονία και αυτοκαταστροφή;
Η απάντηση είναι καμμία.Γιατι όλα αυτά είναι ψεμματα απατεωνων που προκύπτουν εκ των αντιφασεων.Ή δεν γίνανε ποτέ έτσι τα γεγονότα ή ο Ιησούς ήτανε ένας απλός Εβραίος ραββι δάσκαλος φωτισμένος εμπνευσμένος μεν αλλά όχι Θεός(που έγινε στη σύνοδο της Νίκαιας) χωρίς καμμία δυνατότητα θεϊκης προορασης και πρόγνωσης και προδόθηκε όπως παρα πολλες παρόμοιες περιπτώσεις με προδότες.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Το βασικό καθιερωμένο χριστιανικό δόγμα και πιστη που επιβλήθηκε με νόμους και επικράτησε την θεοκρατική βυζαντινή χριστιανική εποχη είναι ότι η θεία θεϊκή αγάπη ενσαρκώθηκε στο πρόσωπο Ιησούς και σταυρώθηκε για την σωτηρία του ανθρώπινου ειδους.Θεια αγάπη δεν φέρνει σε τέτοια κατάσταση ανθρώπους όπως στην ευαγγελικη ιστορια περί του Ιούδα.Αυτή η θεολογική αντίφαση που προκύπτει και συγκρούεται και με την εμπειρική χριστιανική παράδοση περί της Θείας αγαθότητας του Θεού, συνθέτει το πόρισμα για τους μύθους τις ψευδολογίες των απατεώνων συγγραφέων που βρίθουν στα λεγόμενα αγια θεόπνευστα αυθεντικά και κανονικά ευαγγέλια των υποτιθέμενων αυτηκοων μαρτύρων μαθητών της δράσης του Ιησού Χριστού.Το φαινόμενο της πλαστογραφίας υποτιθέμενων ιερών κειμενων ήταν ένα διαρκες φαινόμενο χριστιανικής απατεωνιας πάντα <<για καλό σκοπό που αγιάζει τα μέσα>> όπως προαναφέραμε για τον λόγο της διαφορετικότητας και αντιπαλότητας των δογμάτων και διδασκαλιών των διαφόρων χριστιανικών εκκλησιών αλλά και έναντι των Ελλήνων φιλοσόφων που κριτικαρανε το χριστιανισμο από τον 1 μέχρι και 3 αιώνα αλλά συνεχίστηκε και τους μετέπειτα αιώνες κατά την διάρκεια των αντιγραφών των αντιγραφών και πάει λέγοντας γιατί πρωτότυπα ευαγγελίων και αποστολικών επιστολών δεν υπήρξαν και δεν βρέθηκαν ποτέ.
ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΕΣ ΛΗΣΤΕΣ
Στο υποτιθέμενο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο στην περιγραφή της σταύρωσης ο δήθεν αυτηκοος μάρτυρας των γεγονότων Ματθαίος(τελώνης και μετέπειτα Απόστολος) περιγράφει, ότι ληστές συσταυρωθεντες του Ιησου τον βριζανε και οι δυο ανεξαιρετως ενώ στο υποτιθέμενο κατά Λουκάν περιγράφει ότι ο ένας δεν τον έβριζε αλλά μαλιστα μάλωσε τον άλλο που έβριζε λέγοντας του ότι << δεν φοβάσαι εσύ το Θεό που βρίζεις τον Ιησού που είναι αθώος ενώ εμείς παθαίνουμε σύμφωνα με αυτά που πράξαμε;>>Και γυρνώντας προς τον Ιησού τον παρακάλεσε να τον θυμηθεί όταν έρθει στη βασιλεία του και με τον Ιησου αμέσως να του απαντάει οτι σήμερα θα σαι μαζί μου στο παράδεισο.
Απο αυτό το περιστατικό ξοδεύτηκαν κιλα μελανιού για να θεολογουνε περί μετανοίας και περί του μετανοημενου ληστού αρκετοί από τους θεοφωτιστους αλλα ανόητους βυζαντινοχριστοπατερες ανά τους αιώνες.
Ληστής ξαφνικά να συνέρχεται και να μαλώνει τον άλλο ενω πριν λίγο και αυτός εβριζε τον Ιησού σύμφωνα με το <<κατά Ματθαίον>> δεν βγαίνει σενάριο τέτοιο και αυτό ως απάντηση στο θεοφωτιστο χριστοπατερα Χρυσόστομο που λαοπλανουσε τον αμόρφωτο βυζαντινό θρησκομανιακο κοσμακι για να δικαιολογήσει τα αδικαιολογητα.
Να έβριζε και αυτός αλλά ξαφνικά να συνηλθε και να ομολογησε το λάθος του και να ζητούσε αυτά που ζήτησε απ' τον Ιησού χωρίς να κατσαδιασει τον άλλον θα μπορούσε να γίνει μονο που δεν περιγράφεται έτσι το περιστατικο.
Να αφυπνιζεται ύστερα από το υβρεολόγιο του και να απευθυνεται στον άλλο ληστή όπως αναφέρει ο Λουκάς, λέγοντας του ότι δεν φοβάσαι το Θεό που βρίζεις τον Ιησού; όπως υποστηριζει και ερμηνευει ο λαοπλανος<<Χρυσοστομος>> για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα των ευαγγελικών αντιφατικών περιγραφών αυτό δεν γίνεται.
Επομένως:
Αν είναι αλήθεια η περιγραφή του Λουκά περί του φιλοτιμου μετανοημενου ληστου που κατσαδιαζε τον άλλο τότε δεν είναι ο Ματθαίος ο συγγραφέας του ευαγγελίου που λέει ότι και οι δυο ληστές κοροϊδεύανε και βριζανε τον Ιησου.
Γιατί διερωτάται κανεις πως και δεν βρέθηκε κανείς απ' τους παρευρεθεντες μαθητές και μυροφορες της σταύρωσης να του πει του Ματθαίου που ήταν και στο στενό κυκλο των 12 αυτή τη σπουδαία στιχομυθία του ληστή και του Ιησου με τους ληστές;Όποτε να μην έγραφε ότι τον βριζανε και οι δυο;
Και αν είναι αληθινη η περιγραφή στο υποτιθέμενο κατά Ματθαίον τότε είναι ψέμμα και θρύλος η περιγραφή με τον μετανιωμένο ληστή στο υποτιθέμενο κατά Λουκά ευαγγελιο και τσάμπα τόσες θεολογίες της βυζαντινής και της συγχρονης εποχής. Και ποιος ξέρει και πόσα άλλα ακομα που λέει η ο ένας η ο άλλος αγνωστος πλαστογραφος συγγραφέας ψευτοευαγγελιστής είναι ψεύτικες ψευτοπαραδοσεις θρύλοι ιστοριες διδασκαλίες παραβολές κλπ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Πώς μπορεί κάποιος να εμπιστευθει οτιδήποτε από αυτά τα γραφόμενα μέσα εκεί αν είναι αληθινό;Πως είναι δυνατόν μέσα απ' αυτό τον συρφετό να μπορέσει καποιος να διαλεξει τι από όλα αυτά που υποτίθεται ότι έπραξε ή είπε ο Ιησούς είναι αληθινό και τι όχι;Πως είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται αυτά τα κείμενα ως θεόπνευστα και ιερά μέχρι τώρα από τις χριστιανικές εκκλησίες να χρυσοδενονται και να προτείνονται για λατρευτικη προσκύνηση σε πιστους μέσα στην χριστιανικη λατρεία και να βγαίνει από εκεί και κάθε ειδους δογματικη πεποίθηση;
Την απάντηση την δίνει η επιστημονικη διαπίστωση αναγνωρισμένων διεθνώς θρησκειολογων ότι οπως κατά τον ίδιο τρόπο που ο μύθος στις κυνηγετικές κοινωνίες των πρωτόγονων homo sapiens μεταφερονταν με τελετουργικό τρόπο στα αυτιά της συγκεντρωμένης φυλής σε ένα σπήλαιο ώστε να ξεχωρίζει από τις συνήθεις καθημερινές εμπειρίες(Κάρεν Άρμστρονγκ σύντομη ιστορία του μυθου) ώστε να διδάξει και να μεταμορφώσει πνευματικά και ψυχολογικα,ετσι κατά τον ίδιο τρόπο τα χριστιανικα ευαγγελικά ανθρώπινα μυθεύματα και θρύλοι ντυθηκαν με μια τελετουργική ιεροπρέπεια με το ίδιο πρωτόγονο ιεροπρεπες κίνητρο.
Ή καλύτερα μια χριστιανική θρησκευτική μιμητική με τα αρχαία μυθεύματα της εβραϊκής Τορά που μεταφέρονταν τελετουργικά στα αυτιά των αρχαίων εβραίων διότι η αρχαία σοφιολογική εβραϊκη διασπορά απεδωσε ιερότητα και λατρεια στο ιερο γράμμα για να αντικαταστήσει την λατρεία του κατεστραμμένου ναού του Σολομωντα.
Σίγουρα όμως μεταφέρονται μέσα από το μύθο και συλλογές ακουσμάτων απο πραγματικά γεγονοτα και μια γενική αλήθεια για τον ραββί άγιο φωτισμένο Ιησού που μίλαγε για αγάπη και αντιστάθηκε στον τυφλό νομικιστικο θρησκευτικο παραδοσιακό ιουδαϊσμό ,που μπήκε στην Ιερουσαλήμ ως μελλοντικός μεσσίας βασιλιάς πάνω σε γαϊδούρι για να εκπληρώσει την <<προφητεία>> που είχε διαβάσει στις ιουδαϊκες γραφες, όπως υποθέτει και ο δόκτωρ θρησκειολογίας-θεολογιας Ε.Π.Σαντερς ,και εκτελέστηκε από τις ρωμαϊκες αρχές στον σταυρό όπως κι άλλοι χιλιάδες επαναστάτες επίδοξοι Ιουδαιοι μεσσιες ή εγκληματίες της τοτε Ιουδαικης εποχής της Ρωμαϊκής αυτοκρατοριας.
Αλλά άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι αυτή η γενική αλήθεια έχει παραμορφωθεί από τους ανυπόγραφους ψευδεπίγραφους συγγραφείς αλλά και τους ανά τα χρονια μετέπειτα πλαστογράφους αντιγραφείς διορθωτές με πάρα πολλές προσωπικές επινοήσεις, σάλτσες, μυθεύματα, ιστορίες, ακούσματα, θρυλολογιες και εκδοχές με σκοπό να προπαγανδίσουν και να προκαλέσουν εντύπωση στον τότε ρωμαϊκο θρησκευτικό δεισιδαιμονικο συγκρητικό κόσμο.
Δυστυχως στην χριστιανική πίστη,ιστορία,κουλτουρα η αλήθεια συμβαδιζει μαζί με το ψέμμα.Το ψέμμα αναμεταδίδεται μέσα στο χρόνο έχοντας δεκανικι την αλήθεια και η αλήθεια αναμεταδίδεται με τη βοήθεια του ψευδους.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Η συνολική αντιφατική παραλογια της δογματικής χριστιανικής θεολογίας τα κάθε είδους θεολογικά αντιφατικά παραληρήματα των υποτιθέμενων θεοφωτιστων πατερων η όλη δεισιδαιμονικη ειδωλολατρική θρησκοληψία που συνοδεύει την χριστιανική παραδοση οι κάθε είδους υποτιθέμενες ευαγγελικές και αποστολικες αντιφάσεις των συγγραμμάτων οι ψευδεπιγραφες κλπ των <<θεοπνευστων ευαγγελίων>> κατ' εμας δεν μπορούν να αποσυνθεσουν την φυσικη ιστορική ύπαρξη του προσώπου Ιησου.
Και αυτό διότι δεν μπορεί να υπάρχουν τόσα και τόσα συγγράμματα έστω μυθολογικού ύφους με ανακατεμένες προφορικές παραδοσεις (απόκρυφα μεταγενεστερος ορος κατά την βυζαντινή εκκλησια)για ένα εντελως επινοημενο φανταστικο πρόσωπο που υποτίθεται ότι έζησε και έδρασε ως φωτισμένος διδάσκαλος μόλις μισό αιώνα πριν ξεσπάσει όλο αυτο.Πιο φυσικό έρχεται το φαινόμενο μύθοι και θρύλοι να συνοδεύουν ενα φυσικό προσωπο.Ενα μυθικό πρόσωπο για να επικρατήσει ως ιστορική υποσταση χρειάζεται αιώνες προφορικής και γραπτής παράδοσης ενώ ο Ιησούς έζησε μόλις μισό αιώνα πριν εξαπλωθούν οι εκκλησίες των πρώτων χριστιανών πιστων στις κοινότητες των Εβραίων της διασποράς και οι πρωτες διηγήσεις και αναφορές για αυτον στις αρχές του 1ου αιώνα στις διάφορες επαρχίες της Ρωμαϊκης αυτοκρατορίας.
Η πληθώρα διηγησεων και θρυλολογιων από τις διαφορες κοινότητες πιστών του 1ου αιώνα για τον σταυρωμένο κατά τα ρωμαϊκα εθιμα ραββι Ιησού από το υπαρκτό πρόσωπο Ρωμαίο Πιλάτο που αναφέρεται εκτενώς για αυτόν για άλλες ιστορικές υποθεσεις ο Ιωσηπος, δεν απέχουν παρά μια με δύο γενιες από αυτά τα γεγονότα και απο την χρονολογική αναφορά για τη δράση του Πιλατου ο οποίος είναι υπαρκτό ιστορικό προσωπο.
Το ιστορικό έργο του Φαρισαίου Φλάβιου Ιώσηπου εμπεριέχει αναφορές για πρόσωπα που αναφέρονται και στην χριστιανική παράδοση αλλά και σε <<ευαγγελικά>> συγγραμματα όπως τον Ιωάννη τον Βαπτιστή αλλά και γεγονότα με τις ταραχές από θρησκευτικές διαμάχες των παραδοσιακών Ιουδαίων και των πρώτων χριστιανων στα Ιεροσόλυμα με τον φόνο του Ιάκωβου τον αδελφο του Ιησου του λεγόμενου Χριστού (όπως ρεαλιστικά με πλάγια αναφορα μεταφερει τη λαϊκη φήμη του Ιησού ο Ιώσηπος) που ηταν επίσκοπος της πρωτης χριστιανικής εβραϊκης εκκλησίας.Οι συγκεκριμένες περιγραφές είναι αποδεκτές ως αυθεντικές από μερίδα ερευνητών ιστορικών ενώ αντιθετα εντοπίζουν και διαχωρίζουν ως πλαστογραφική επέμβαση χριστιανών στο έργο του μια άλλη παράγραφο αφιερωμένη με λίγες προτάσεις στον Ιησού μαζι με μια δήλωση του Ιωσηπου περι παραδοχής και αναγνώρισης του Ιησού ως Χριστού Θεού και Μεσσια πράγμα που ζέχνει από μακριά ως πλαστογραφία από χριστιανικο φανατικό προπαγανδιστικό χερι.Απο την άλλη όμως φαίνεται παράδοξο το ότι ενώ ο Ιώσηπος αφιερωνει κάποιες περιγραφές ορισμένων επίδοξων σωτηρων μεσσιων εκείνης της εποχης δεν ασχολείται με τον Ιησού και το κίνημα του εκτενώς όπως αναφέρει τις σέκτες των Εσσαιων Φαρισαίων Σαδδουκαιων.Ομως ένα αλλο παράδοξο που αποσυνθέτει σοβαρα την ιστορική υπόσταση του Ιησού είναι η άγνοια του Φίλωνα του Ιουδαίου για αυτόν.Ο Φίλων ο Ιουδαίος ο μεγάλος νεοπλατωνικός και μωσαϊστης εβραιος θρησκευτικος λογιος έζησε ταυτόχρονα και παράλληλα αλλά και πολύ μετά από την υποτιθέμενη ζωή του Ιησού.Συμφωνα με τους ψευδοευαγγελιστες η φήμη του Ιησού ως προφήτη και θαυματοποιού είχε ακουστεί σ όλη την Ιουδαία σ όλη την Συρία και στους Ελληνιστές Ιουδαίους όπως ο Φίλων.Ή λοιπόν τα περί της φήμης του Ιησου είναι και αυτό ένα ακόμα ευαγγελικό ψέμμα και ο Ιησούς ήταν ένας άγιος μεν αλλά αφανης ταπεινός ιεροκυρηκας χωρίς θαυματουργιες ούτε φημη ή δεν υπήρξε.Γιατι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχει τέτοιος ντόρος για τέτοιον θαυματοποιό προφήτη αναμορφωτή της ιουδαϊκής θρησκείας και να τον αγνοεί ο Φίλων ο Ιουδαίος.Εκτος αν η άγνοια του να είναι επιτηδευμένη λόγο θρησκευτικής Ιουδαϊκής παραδοσιακης φονταμεταλιστικης εμμονής με μια άρνηση αναγνώρισης για το πρόσωπο του επαναστάτη αιρετικου αμόρφωτου συμπατριώτη του Ιησού που τον καταδικάζει το πατροπαράδοτο ιερατικό ιουδαϊκό σύστημα με το οποίο ο Φίλων σιγουρα συμβάδιζε και στήριζε.Ειναι μια σκεψη αλλά και πάλι δύσκολο το επιχείρημα αυτό να σταθεί ως δικαιολογια.Ειναι πολύ σοβαρό επιχείρημα κατά της ιστορικότητας του Ιησού η άγνοια του Φίλωνος για αυτόν.Αλλά της βαρυγδουπης ευαγγελικης περιγραφόμενης φήμης του Ιησου ως θαυματοποιού προφητη.Οχι της φυσικης ύπαρξης του ως ενος μετρίου φήμης ιεροκήρυκος διδασκάλου που μάζεψε οπαδούς που μπορεί να παρουσίαζε έστω και ένα ειδος φαινομενολογικής θαυματουργιας και θεραπειων γιατί συνεχώς εμφανίζονταν τετοιοι εκείνη την εποχή στην Ιουδαία που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους τον τίτλο του Μεσσία που θα σώσει το Ισραηλ.Τωρα αν ανάμεσα σ' όλους αυτούς παρουσιάστηκε κάποιος άγιος πνευματικός άνθρωπος κήρυκας θρησκευτικός αναμορφωτης(έστω και απεσταλμένος για όσους έχουν τέτοια πεποίθηση) ραββι Ιησούς που δεν υπέπεσε στην αντίληψη σύγχρονων λογίων και ιστορικών αλλά μεγαλοποιήθηκε σε δεύτερο χρόνο από πιστούς οπαδούς αυτο μπορεί να συνέβει.
Η μεγάλη διάδοση του χριστιανισμού στον ρωμαϊκό κόσμο προέρχεται κυρίως από τις εβραϊκές κοινότητες διασποράς της τότε Ρωμαϊκής αυτοκρατοριας.Δεν θα ηταν δυνατόν οι κοινότητες αυτές να είχαν πλάσει μια πίστη σ ένα μύθο για εντελως μυθικό ουρανιο πρόσωπο ως νέο θρησκευτικό ίνδαλμα όπως υποστηρίζουν οι μυθικιστες ιστορικοι ερευνητες.Ακουγεται πιο φυσικο όμως να αναμεταδίδονται υπερβολές και θρύλοι για την ιστορία ενός υπαρκτού προσώπου.
Οπως λέει και ο Gustave Le Bon στο βιβλίο του Η Ψυχολογία των Μαζών ....<< Η δημιουργία θρύλων που κυκλοφορούν τόσο εύκολα στις μάζες δεν προσδιορίζεται μόνον από την απόλυτη ευπιστία αλλά και από τις εκπληκτικές παραμορφώσεις που υφίστανται τα γεγονότα μέσα στη φαντασία των ανθρώπινων μαζών.Το πιο απλό γεγονός,ιδωμένο από το πλήθος,παραμορφώνεται...δεν είναι απαραίτητο να περνούν αιώνες για να διαμορφωθούν από την φαντασία των λαών οι θρύλοι.Οι αλλαγές μπορεί να γίνουν και μεσα σε λίγα χρόνια>>.
Τα όποια λοιπόν ακούσματα περί Ιησού που αναμεταδίδονταν μεταξύ τους στολισμένα με την κάθε είδους θρυλική παραμόρφωση και υπερβολη ,για αυτούς διαδραματίστηκαν στην πατρίδα τους πριν από μία γενιά.Αυτο το φαινόμενο της διάδοσης θρύλων και της ολης παραπληροφόρησης με υπερβολες ήταν ο πρώτος προπαγανδιστικός παράγοντας που έπνεε στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις αμόρφωτων ανθρώπων της εργατιάς ή της σκλαβιάς περί του χριστιανισμού και του Ιησου.
Ο Ιησούς λοιπόν για τους Εβραίους της διασπορας, ήταν συμπατριώτης τους προφήτης φωτισμένος ραββί δάσκαλος της γενιάς των πατεράδων και παππούδων τους ένας αιρετικος ανακαινιστής του αγκυλωμενου θρησκευτικού ιουδαϊσμου που το ιερατείο τους τον σκότωσε σε συνεργεία με τις ρωμαϊκες αρχές.Το οτι οι συμπατριώτες του διανοούμενοι θρησκευομενοι ,ιερατείο,μερίδα του τότε ιουδαϊκου λαού τον σκοτώσανε σε συνεργεία με τις ρωμαϊκες αρχές ,οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήταν διδάσκαλος ραββί αναμορφωτης αιρετικός για τον πατροπαράδοτο θρησκευτικο Ιουδαϊσμο του Ναου και των επισήμων θεολογικων θρησκευτικών σεκτών,διαφοροποιημένος από την ιουδαϊκη θρησκευτική παραδοση παρ όλο που τα ψευδεπίγραφα <<ευαγγελια>> της προπαγάνδας των νεοχριστιανων της εβραϊκής διασποράς το παρουσιάζουν κάπως συγκεχυμένο και θολό το θέμα μη θέλοντας να αποποιηθούν παντελώς την εθνική θρησκευτική τους παραδοσιακή κληρονομιά αλλά να την διαφημίσουν ανταγωνιστικά στις συγκριτικές θρησκευτικα λαϊκές μάζες της ρωμαϊκης αυτοκρατορίας μέσα από την νέα εβραϊκη αίρεση τον χριστιανισμο.
Για αυτό προέκυψαν μύθοι όπως ο Ιησούς να συνομιλεί υποτίθεται με τους αρχαιους προφήτες Μωυσή και Ηλία στο Θαβώρ κι άλλα πολλά παρόμοια που παραπέμπουν στον εθνικό φυλετικό Ιουδαϊσμό.
Η λογοτεχνικού τύπου παραχάραξη ψευδεπιγραφή λοιπόν στα αληθινά γεγονότα της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού, μαζι με μυθολογια και η ολη εβραϊκη συνδεση της πατροπαραδοτης εθνικής ιουδαϊκης θρησκειας γύρω από το πρόσωπο του στα << ευαγγελια>> δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προπαγανδιστικό εργο της εβραϊκής εθνικιστικης σοφιολογικης θρησκευτικης γραμματειας χριστιανών ελληνιστών λογίων Εβραίων η οποία αλλοτε ανταγωνίζονταν και αλλοτε συμπλέκονταν με τον φιλοσοφικό νεοπλατωνισμο.Για παραδειγμα ορισμενοι να χαρακτηρίζονται απο βαθιές επιρροές από νεοπλατωνισμο όπως ήταν πχ ο Φίλων ο Ιουδαίος που πάντρεψε νεοπλατωνισμό μαζί με τον πατροπαράδοτο Ιουδαϊκό Μωσαϊσμο.
Η εβραϊκη σοφιολογικη προπαγάνδα λοιπόν φαίνεται οτι ανακατεύτηκε στη λογοτεχνικού τυπου συγγραφή των ευαγγελιων για το λόγο του ότι η πίστη προς τον Ιησού και η πίστη περί της σύνδεσης του με υπερκόσμιο Ον ξέφυγε από τα Ιουδαϊκα πλαίσια και άρχισε να διεκδικείται από τους εθνικούς πολίτες της συγκρητικής Ρωμαϊκης αυτοκρατορίας.Το γεγονός αυτό πιθανόν να ώθησε τους ανθρώπους αυτούς στο να προπαγανδίσουν ,με ιερά κείμενα κλπ ,με σκοπο να διαδοθει από εθνικιστικά κίνητρα μαζί με το αφήγημα του Ιησού και ο πατροπαράδοτος θρησκευτικος ιουδαϊσμός ο οποίος συντηρείται με διάφορα ενσωματωμένα λατρευτικά στοιχεια μέχρι τώρα μέσο του οργανωμένου χριστιανισμού.
Βγαίνει λοιπόν ένα συμπέρασμα ότι ισως το πρόσωπο Ιησους αντίθετα από τις ψευδείς θρυλολογικες υπερβολικές <<ευαγγελικές>> περιγραφές να ήταν ένα ταπεινό πρόσωπο φωτισμένου διδασκάλου μεν αλλα να μην είχε ένα τοσο βαρυγδουπο άκουσμα όπως το ευαγγελικά περιγραφομενο και να μην έκανε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση ούτε να έφτασε η φήμη του σε σύγχρονες λόγιες προσωπικότητες της εποχής παρά μόνο μετά το θάνατο του και από τους οπαδούς και πιστους του όπως είναι ανθρώπινο καθιερωμένο ιδίωμα αναγνώριση μετά θανατον.Πιθανον όλες οι τερατολογίες που γράφτηκαν να γράφτηκαν για να κάνουν εντύπωση και διαφήμιση στον θρησκευτικό συγκρητικό κόσμο της εποχής.Γιατι τα αμόρφωτα πλήθη των λαών της ρωμαϊκης αυτοκρατορίας τέτοια θέλανε να ακούν για να προσυλητιστουν και ι χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην πρώτη φάση του στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα των βιοπαλαιστών και των δουλων.Οταν όμως στη δεύτερη φάση του κέρδιζε και ανώτερα κοινωνικά στρώματα όπως και μορφωμένους τοτε άρχισε η κριτική και η ειρωνεία από πνευματικες προσωπικοτητες του 1ου αιώνα όπως πχ Κελσος και άλλοι και τοτε εμφανίστηκαν οι χριστιανοί απολογητές και άρχισε να αναδεικνύεται η αντίφαση και η κάθε ειδους παραλογια της χριστιανικής θρησκευτικής σοφιολογιας και ξεσπασαν φιλοσοφικές αντιδικίες πάνω σε αντιφασεις.
Πόσο γελοίο όμως ειναι και ηλιθιο για την ανθρώπινη νοημοσύνη και λογική που ξεχωρίζει το ανθρώπινο είδος από την άλογη φυση,το να αποδίδεται ιερότητα και ειδωλολατρική προσκύνηση με ευλάβεια μέσα στις θρησκευτικές τελετές της συγχρονης χριστιανικής εκκλησίας του 21ου αιώνα σε αυτά τα αντιφατικά και αμφίβολα μυθολογικα κείμενα αγνώστου ταυτοτητος συγγραφης.Να είναι κυριολεκτικά ειδωλοποιημένα χρυσοδεμενα πάνω σε <<άγιες τραπεζες>> και να προτείνονται για φίλημα και προσκύνηση από το απαράδεκτο χρυσομητροφορο μουσειοβυζαντινο ιερατειο σε πιστους.
Να φωνάζει προς τους πιστους, στις θεατρικές μουσειοβυζαντινες παραστάσεις το παπαδαριο, που ισχυρίζεται ιερότητα για την σέκτα του, << σοφία ορθή ακουσωμεν του Αγίου Ευαγγελίου το αναγνωσμα>>.
Είναι απαράδεκτο να διατηρείται στο καιρό μας η πρωτόγονη διδαχή του μύθου μέσα από ιεροτελεστια.Να διατηρούνται δογματικές θεολογικές πεποιθήσεις μέσα από τον παράλογο μύθο.Απο τέτοιου ειδους αμφίβολα και μυθικά κείμενα που για διατυπώσεις τους να έχουν γίνει συγκρούσεις διαμάχες μεταξύ εκατομμυριων πιστών οπαδών των παρελθόντων αιώνων της νοητικής καταχνιας και τύφλωσης, και να επιβάλεται σε πιστους μια γραμμή συμμόρφωσης θρησκευτικης ηθικής στον ανθρώπινο βίο μέσα από αυτά τα αμφίβολα κείμενα που πολλες φορές θυμίζουν θρησκευτικη τρομοκρατική προπαγάνδα προσυλητισμου παρά ευαγγελικό μύνημα χαράς και αισιοδοξιας.
Η πλαστογραφημένη προπαγάνδα χριστιανων με σκοπό εκβιαστικό τρομοκρατικο προσηλυτισμο στα ευαγγέλια αποδεικνύεται με τον εντοπισμό διαφόρων απειλών που μπαίνουν στα κηρύγματα και παραγγελίες του Ιησού προς στην κάθε είδους αμφισβήτηση του κηρύγματος του.Οποιος έχει διαβάσει προσεκτικά τα <<ευαγγελια>>θα συναντήσει πολλές τέτοιες απειλές προς τους μη αποδεχομενους το υποτιθέμενο σωτηριολογικό κηρυγμα και προσυλητισμο.Αυτη η ψευδεπίγραφη εκβιαστικη προσυλητιστικη προπαγάνδα στα κείμενα των αγνώστου ταυτότητας Εβραίων της διασποράς συγγραφέων έχει αιτιο την ανταγωνιστική επικράτηση του χριστιανισμού έναντι των κριτών και της αμφισβήτησης που δεχόταν τον καιρό της προσπάθειας επικράτησης του.
Εμεις δεν αποποιουμαστε την πεποίθηση για την ύπαρξη του Ιησού.Ουτε την σκέψη ότι πράγματι θα ήταν μια ξεχωριστή χαρισματική πνευματική και θρησκευτικη προσωπικότητα η οποία θέλησε να αναμορφώσει σε σωστά πλαίσια την θρησκευτική έκφραση του μονοθεϊστικου λαού της εποχης και να βοηθήσει να ξεφύγουν οι άνθρωποι από θρησκευτικές αγκυλώσεις αλλα και απο την εκμετάλλευση και τον χειρισμο των λαϊκων μαζών από την δυναστεία των ιερατείων.Ακομα και να διδάξει νέο πνευματικό τρόπο προσέγγισης και αλληλεπίδρασης με το υπερβατικό.Αλλά ούτε και την πιθανή σχέση του με το επεκεινα με κάθε ειδους πιθανή Δημιουργική υπέρτατη Δύναμη της Ζωής.
Εμεις αμφισβητούμε την κάθε είδους παραδοσιακή ιερη δογματική μυθολογική ταυτότητα που του έχει αποδοθεί και έχει επιβληθεί σε σκοτεινούς καιρούς με αυτοκρατορικούς νόμους και διατάγματα.
Όλες οι παραδόσεις των μεγάλων μυστών και εμπνευσμένων μεντορων του είδους μας συνοδεύονται από υπέρ φύσιν γεγονότα και δυνάμεις.
Για το τι πραγματικά ιστορικά ήταν ο Ιησούς υποθέσεις κάνουμε από συνδυασμούς ενδείξεων.Το ότι ευαγγελικές περικοπες που δείχνουν μια αληθοφανεια μαζί με πρωτοχριστιανικες παραδόσεις συγκλίνουν οτι δεν υιοθέτησε το ιερατικό η το θεολογικό σχήμα ενός ιερέα Λευιτη της εποχής η Φαρισαίου ή Σαδουκκαιου ενώ στάθηκε απέναντι τους κατακριτικα είναι γεγονος.Δεν στάθηκε κατακριτικά όμως (σύμφωνα με τις περιγραφές των συγγραφέων των <<ευαγγελίων>> και των παραδόσεων) απέναντι στη μεγάλη φατρία των Εσσαίων που ήταν και μεγαλύτερη απ' τις άλλες η οποία αυτή μεγάλη θρησκευτική φατρία του αρχαίου Ισραηλ (που εχει πολλά παρόμοια στοιχεία με τις πρώτες χριστιανικές εκκλησίες) αναφέρεται λεπτομερέστατα από τον ιστορικό της ιουδαϊκης αρχαιολογίας Ιωσσηπο.Για τον λόγο αυτό μεγάλη μερίδα αρχαιολόγων και ερευνητών υποστηρίζουν ότι ήταν Εσσαιος διδασκαλος.Επιπλεον το σκεπτικό ότι ο Ιωσσηπος δεν γράφει σχεδον τιποτα ξεχωριστά περί της πρωτοχριστιανικής σέκτας, όπως πχ για τους Εσσαίους ,οδηγεί ακριβώς στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάστηκε γιατί το πρωτοχριστιανικο κίνημα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσως να ήταν κάτι σαν πρωτοξαδερφος της Εσσαϊκής σέκτας ή ένα νέο ιδεολογικό ένδυμα που φόρεσαν οι Εσσαίοι.
Σημαντικο είναι ότι η ρύση του Παύλου σε επιστολή του <<το κάθε αρχή και εξουσία είναι από το Θεο>>όπως και το <<δεν θα είχες καμμία εξουσία πάνω μου αν δεν σου είχε παραχωρηθεί από ανωθεν>>του Ιησού προς τον Πιλάτο είναι ακριβώς οι ίδιες θεολογικές πεποιθήσεις που αναφέρει στην ιουδαϊκή αρχαιολογία του ο Ιωσσηπος για τους Εσσαιους που περιγράφει οτι χρησιμοποιούσαν και πιστευαν ακριβώς αυτον τον όρο στη διδασκαλία τους ότι κάθε αρχή και εξουσία προέρχεται από το Θεό.Οποτε πάλι εδώ έχουμε σύγκλιση χριστιανισμός και Εσσαίοι και παράλληλα με το ότι οι χριστιανικές πρωϊμες κοινότητες ήταν σχεδόν όμοιες με την κοινοβιακή ζωή των Εσσαιων.
Μια άλλη υποθεση με αφορμή το ότι δεν αποδεικνύεται πουθενα ιστορικά ότι υπήρχε Ναζαρέτ (η οποία φαίνεται οτι κατασκευάστηκε αργότερα σύμφωνα με τα ευαγγελια)ειναι ότι ήταν ένας αιρετικός για το πατροπαράδοτο Ισραηλ αφιερωμένος Ναζιρ που ήταν και Ραββι διδασκαλος και ίσως να προερχόταν από την Εσσαϊκη σεκτα.Αργότερα το Ναζιρ Ελληνικά διατυπώθηκε ως Ναζιραιος και παραμορφώθηκε απο αφηγησεις σε αφηγήσεις και από τους συγγραφείς ευαγγελιων σε Ναζωραίος και Ναζαρηνος.
Αν πραγματικά στα βάθη των παρελθόντων αιώνων η αληθινη ιστορία του Ιησού συνοδεύεται από καποια θαυμαστα γεγονότα που πάνω σε αυτά πλεχθηκε μια περαιτερω αλυσίδα μυθολογιων αυτο δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε μέσα από τις συγκεκριμενες συγγραφικές ευαγγελικές αντιφάσεις και μυθολογιες.Ούτε ακριβως ποια ήταν ακριβως αυτα.Ουτε κι αν κατείχε τελικα οτιδήποτε υπερφυσικές δυνατότητες ιασεων και καποιας ενορασης που τέτοια φαινομενολογία απαντάται και σε άλλες προσωπικότητες θρησκευτικής φιλοσοφίας στην ιστορια ή αν ήταν ένας απλός εμπνευσμένος διδάσκαλος.Αλλά ακομα και σενάριο στο να είχε καταληφθεί και κυριευθεί από κάποια Δύναμη σαν ξενιστής και από τι φωτιζόταν και ποια ήταν η σχέση του με την δημιουργική αιτία της ζωης.
Ακόμα και υπόθεση να είχε καταληφθεί από κάτι υπέρφυση εξώκοσμο δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς και να λέμε Θεο όπως λέγανε αιώνες πριν στους καιρούς της πεποίθησης της επίπεδης γης γιατί εμεις τελευταια ανακαλύπτουμε συνεχως αποδεικτικά την απεραντοσύνη των κόσμων του συμπαντος που δεν ξέρουμε τι ζει εκεί ή ακόμα και τι μπορεί να προέρχεται κάποιες φορες από εκει.
Η σχέση του Ιησού με το Θειο, με το Θεό, με θεία Δημιουργικη Δύναμη,με το Επεκεινα και η κάθε μεταφυσική εμπειρική αίσθηση περί της υπάρξεως του δεν αποδεικνύεται ούτε γνωριζεται μέσα από ανθρώπινα κειμενα ούτε από δόγματα και θρησκευτικά τυπικά παραδοσεις τελετες, λειτουργίες, εξιλασμους κλπ ούτε απο το φτιαχτό λατινοβυζαντινο ιερατείο και τις υποτιθέμενες ιερατικές πράξεις του που παίζει τον ρόλο του εκπροσώπου του ενώ ένα παρόμοιο ακριβώς τον δολοφόνησε την εποχή εκείνη.Παρα μονο και κυρίως μέσα από την χριστιανική μυστικιστική ασκητική εμπειρική πνευματικη παραδοση.Από όλα αυτα τα στοιχεία που συνθέτουν οργανωμένη θρησκεια μεταφέρεται μόνο μια πίστη του κι αυτή παραμορφωμενη κι όλο αυτό το έχει στήσει και δημιουργήσει και συντηρεί η ανθρώπινη ανάγκη που πάντα δημιουργούσε λατρείες ιερατεία θρησκειες.Το ποσοστό της ανθρωπότητας που εγκολπωθηκε τον χριστιανισμό δεν μπόρεσε να τον αφομοιώσει και να τον εφαρμόσει στην αυθεντική μορφή των απαρχών του και τον μετέτρεψε σε θρησκεία στην ψευδολατρεια που λέει ο Καντ.Και όλες τις μεταγενέστερες θρησκευτικές επινοήσεις τις δικαιολόγησε ως εμπνευσμένες από το θείο <<αγιοπνευματικές>>.Αυτή είναι και η μεγαλύτερη νοητική πλάνη των παραδοσιολατρων φονταμεταλιστων χριστιανών.Για αυτό συντηρείται με ευλαβεια και ιεροπαραδοσιακα κάθε θρησκευτικό έκτρωμα δεισιδαιμονικη παράδοση μαγική τελετή λατρευτικό αρχαίο θεατρικό τυπικό που κατέβηκαν όχι από ουρανό αλλα από μυαλά αρχαίων πρωτόγονων στην ουσία ανθρωπων που πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη.
Η μεταφυσική πνευματικη έρευνα για το θέμα της σύνδεσης του Ιησού με το επέκεινα διαπιστώνει διαφορες οραματικές εκστασιακες αισθαντικές εμπειρίες πνευματικού τυπου συνήθως μεσα στην μυστικιστική χριστιανική εμπειρικη ασκητικη παραδοση αλλά και σπανίως εκτός αυτης.Μια διαπροσωπική πνευματική αλληλεπίδραση μαζί του σε σχέση με την επίκληση του.Αλλοτε αποκαλυπτική βαθειά οντολογική γνώση των αιτιών της δημιουργίας της φύσης άλλοτε μια συγγένεια και ένωση με την φύση σε ορασεις οι οποίες έχουν κοινά σημεια με οράσεις βουδιστών μοναχών αλλά αυτό που ξεχωρίζει στον μυστικιστικό χριστιανισμο ειναι η οραματική πνευματικη αλληλεπιδραση με αγαθό πράο ταπεινο ον αγνώστου προέλευσης που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως θρησκευτική ψυχωσική οραματική φαντασία γιατί παρουσιάζει ταυτόσημα εμπειρικά στοιχεία.Αυτη η χριστιανικη θρησκευτική φαινομενολογία δεν πρέπει να αγνοείται από οποιονδήποτε έντιμο σκεπτικιστή ή ερευνητή θρησκειολογικων μεταφυσικων ή ψυχικων φαινομένων και αποδεικνύει ότι ο θρησκευτικός εμπειρισμός ούτε συμβαδίζει ούτε στηρίζεται ούτε έχει ανάγκη την χριστιανική οργανωμένη παραδοσιακα δογματική φιλολογία και θεολογία.
Φ. Φάνητος
