Για το μέλλον του οργανωμένου συνδικαλισμού στην Ελλάδα.

Η περίοδος αυτή των εκλογών είναι αρκετά ενδιαφέρουσα διότι η σύγκρουση ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις απελευθερώνει  πτυχές της πολιτικής  τους που έχουν ταξική διάσταση και που οι αντιπαραθέσεις  πέρα από την προπαγάνδα που τις προσδιορίζει ως τέτοιες , επιτρέπει να κατανοήσει κάποιος, όσο και πωρωμένος μπορεί αν είναι με την πολιτική παράταξη ή το κόμμα που ανήκει, πως οι αποκαλύψει της στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων και της οργάνωσης  των εργαζομένων , με χαμένη πλέον την δύναμη και την αξιοπιστία των οργανώσεων, την κρίση στην οποία οδηγήθηκε  η ΓΣΕΕ και η μεγαλύτερη Ομοσπονδία του Ιδιωτικού Τομέα, η ΟΙΥΕ από την άφρονα πολιτική ή μικροκομματική τακτική του ΚΚΕ  , δημιουργούν ανησυχητικές καταστάσεις για το μέλλον των εργαζομένων και των αγώνων των , τουλάχιστον όπως τα γνωρίζαμε  μέχρι σήμερα.

 
Δεν μπορώ βεβαίως να μην αναφέρω πως δεν απαλλάσσεται καμιάς ευθύνης η Κυβέρνηση , απεναντίας δεν υπολείπεται των ευθυνών των άλλων κομμάτων, όντας όμηρος της εξουσίας επί του Κράτους και της υποταγής της στον νεοφιλελευθερισμό μιας  made Germany  ΕΕ. Όχι δηλαδή πως και χωρίς την Γερμανία η ΕΕ δεν θα είχε ενταφιαστεί μέσα στον Αμερικάνικο νεοφιλελευθερισμό,  αλλά ίσως σε συνέχεια της ιστορικότητας του εαυτού της , να διατύπωνε μια άλλη,  ήπια μορφή νεοφιλελευθερισμού ανάλογη της ιστορικής της συνέχεια.  Αλλά είναι η ίδια η ΕΕ που έβαλε τα χεράκια της και έβγαλε τα ματάκια της , όταν αποφάσισε την χωρίς όρους επανένωση των δύο Γερμανιών και την χωρίς, επίσης ,  όρους διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. 

ΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Η κυβέρνηση λοιπόν  είχε όλες τις δυνατότητες να στηριχθεί στην αποφασιστικότητα των  εργαζομένων, σε μορφές κοινωνικής οικονομίας με τους εργαζόμενους να πειραματίζονται σε αυτές τις νέες μορφές οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής – πολιτικής οργάνωσης,  σε μια πορεία ελεγχόμενης  οικονομίας Δημόσιων  - Κοινωνικών επενδύσεων , ενός εγχειρήματος Σοσιαλίζουσας οικονομίας σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες  καπιταλιστικές δομές παραγωγής και αναπαραγωγής κεφαλαίων.  Και δίπλα - δίπλα αυτές οι δύο δομές Οικονομίας του κράτους θα έδιναν ώθηση στην Εθνική οικονομία αλλά και θα δημιουργούσαν ένα δίχτυ ασφαλείας των εργασιακών σχέσεων, γιατί το διακύβευμα είναι οι εργασιακές σχέσεις και η εξουσία πάνω σε αυτές.
Τα συνδικάτα δυστυχώς περιορίζονται σε επί μέρους, δευτερεύοντα ζητήματα - διεκδικήσεις,  όπως ο μισθός, τα ένσημα, οι κοινωνικές παροχές , οι παροχές υγείας και περίθαλψης, κ.α. Τα ζητήματα αυτά είναι πολύ σοβαρά ως καταστάσεις και δικαιώματα, όμως έπονται των κυριαρχικών, που είναι οι Εργασιακές Σχέσεις. 

Το δυστύχημα όμως είναι πως αυτή η μορφή οικονομίας ουδέποτε απασχόλησε τα συνδικάτα τα συνέδρια τους , αλλά ούτε και τα κόμματα της Αριστεράς και το αποτέλεσμα το είδαμε με το που ανάλαβε την θέση του Κυβερνήτη της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ.  Και ίσως αυτό να είναι φυσιολογικό στα μέτρα της Ελλάδας όμως,  γιατί μετά την ήττα του εμφυλίου  κανείς δεν περίμενε πως ένα Αριστερό κόμμα θα γινόταν ποτέ Κυβέρνηση. Και είναι επίσης αλήθεια πως όλες οι αναλύσεις των αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων στην Ελλάδα κινιόντουσαν και κινούνται σε μια φετιχοποιημένη γενικολογία  ασπόνδυλων και ασώματων επιχειρημάτων που με γλωσσικά νοήματα που παράγουν δημιουργούν μια επίσης μπετοναρισμένη γλώσσα επικοινωνίας,   την γνωστή σε όλους μας ξύλινη γλώσσα συνεννόησης , όπως τα κουδούνια με τους διαφορετικούς ήχους που βάζουν οι βοσκοί στα πρόβατα ηγέτες του κοπαδιού.

Η ΚΡΙΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑΣ  

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει  ως τέτοιο,  ούτε και μοιάζει με κάτι που να φαίνεται ως κίνημα,  βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες . Από την μια το Κράτος (αυτοτελώς  ή δια των Κομμάτων)  που δεν επιθυμεί ούτε την ελευθερία έκφρασης και οργάνωσης , ούτε την υποχρέωση αυτοτελούς αναγνώρισης των εργατών ως συλλογικότητα με δικαιώματα στον καθορισμό   των εργασιακών σχέσεων ( οι εργασιακές σχέσεις είναι κοινωνικές – οικονομικές – πολιτικές-νομικές και δεν διαχωρίζονται ούτε και μπορούν να είναι είτε το ένα,  είτε το άλλο, είτε μαζί, είτε χωριστά) και από την άλλη η διαχείριση της εξουσίας από τους συντελεστές –στελέχη του συνδικαλισμού,  ως μέσον είτε της  αναγνωσιμότητας  τους , είτε ως δύναμη υπεροχής, είτε ως καλλιέργεια του ναρκισσισμού τους, είτε ως διαπραγματευτικό προϊόν προς εξαργύρωση.

Αυτές οι δύο συμπληγάδες  όσο θα θεωρείται  περιττός ο πολιτικός λόγος και η άσκηση Πολιτικής  στα πράγματα  από την πλευρά των συνδικαλιστικών στελεχών τόσο θα εκπίπτουν στην συνείδηση των εργαζομένων οι ίδιες οι οργανώσεις τους, αλλά και  το Κράτος θα διευκολύνεται στην ανάγκη του να αποσαρθρώνει τις βάσεις του συνδικαλισμού και της οργάνωσης  των εργατών ώστε και το εποικοδόμημα ,  δηλαδή οι πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, νομικές  σχέσεις που ορίζουν τι είναι  Εργασιακές Σχέσεις, να γκρεμίζεται  και μάλιστα να δημιουργεί μια παραπλανητική μεν στην ολότητα της, αλλά πραγματική  ανακούφιση που θα παίρνει κατά περίπτωση  την θέση της εκδίκησης. Ατομικής ή συλλογικής. Εναντίον προσώπων ή εναντίον Οργανώσεων .
   
Γιατί στην θέση της ανυποληψίας  και  της «μηχανισματικής ολοκλήρωσης»  που έχουν περιέλθει όλες οι οργανώσεις , έρχεται με την σειρά της  ως φυσιολογική αντίδραση η εκδίκηση  επί συσσωρευμένων δεινών που προσλαμβάνονται  ως κυριαρχικές καταστάσεις πάνω τους, από τις  συνεχείς ήττες , από την  ιδιοτέλεια των στελεχών, από  την ιδιοτέλεια των κομμάτων , από τα αδιέξοδα των επιλογών τους, από την ανατροπή της ζωής τους, από την αφαίρεση των όσων είχαν κατακτήσει  και που μεταφράζονται όλα αυτά σε ιδεολογική ανάγκη απελευθέρωσης.  Όπου ωχριά κάθε σύγκριση με τον δυνάστη τους , που είναι στο πολιτικό επίπεδο το Κράτος και στο Οικονομικό ο Εργοδότης Καπιταλιστής.  
Και νομίζω πως ο μεγάλος κερδισμένος είναι όλοι , ως ένα σύνολο θητών  με σαφή καταμερισμό ρόλων  και εξουσιών .  

Εκείνο που σήμερα κατανοούν όλοι οι συνδικαλιστές ή για να ακριβολογώ, αυτό που  κάποιοι απλά το υποψιάζονται, ή κάποιοι άλλοι όταν αναφέρονται σε αυτό , εννοούν τους άλλους, θα είναι χειρότερα οδυνηρό για τα κόμματα που πιθανά να οδηγήσει και σε στρατηγική ήττα της αναγκαιότητας  ύπαρξης τους.  Και κάτω από τις συνθήκες που θα συντελεστεί,  ο Φασισμός θα έχει απόλυτα κυριαρχήσει σε όλη την Ευρώπη και σε όλες τις χώρες.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Δεν έχουμε πολλά περιθώρια πειραματισμών ή κομματικών ανταγωνισμών με μήλο τις έριδος τα συνδικάτα ή και τις ανάγκες των εργαζομένων  χωρίς τους εργαζόμενους   ή και τις οργανώσεις τους χωρίς αυτούς για να χωρέσουμε μέσα τους κομματικούς δικούς μας . Η μάχες επί των συμβόλων έχουν ευανάγνωστους συμβολισμούς στη ν άλλη πλευρά  που όσο και αν κάποιοι εξ αυτών , κυρίως οι έμποροι και μικροβιοτέχνες χύνουν  δάκρια για την φίμωση των ελευθέρων διαπραγματεύσεων ή την αφαίρεση του δικαιώματος καθορισμού των βασικών αποδοχών των εργαζομένων, αυτά δεν είναι και  κροκοδείλια.

Αλλά και όσο ο τεχνοκρατισμός  θα αποτελεί το βασικό μέσον για την δημιουργία πολιτικής σκέψης και έκφρασης πολιτικού λόγου είτε στο επίπεδο της ΓΣΕΕ , κάτι που έχει γίνει αναγκαιότητα, είτε στο επίπεδο ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, τόσο οι ταξικοί μας ανταγωνιστές θα κοιμούνται  ήσυχοι.  Γιατί ο τεχνοκρατισμός είναι υποπροϊόν του Φιλελευθερισμού, είναι το εργαλείο των  Διευθυντικών Στελεχών Επιχειρήσεων και Οικονομολόγων της χρηματιστηριακής αγοράς  και τα συνδικάτα έχουν και άλλο ρόλο και άλλη στόχευση.
Και όσοι επιθυμούν,  γιατί έτσι νομίζουν πως αντλούν προσωπικότητα  ή τους αναγνωρίζεται δικαίωμα ισότητας ή ισονομίας, στην νομή και κατοχή εξουσίας και μπορούν να αντιλαμβάνονται  τα συνδικάτα ως ανταγωνιστικές οικονομικές εξουσίες ή «πολυεθνικές  επιχειρήσεις»  μπορούν έτσι να απευθυνθούν  στους εργαζόμενους  και να ζητήσουν την συγκρότηση κατά αυτόν τον τρόπο συνδικαλιστικές οργανώσεις στα πλαίσια του φιλελευθερισμού και του τεχνοκρατισμού.
Το ίδιο όμως δικαίωμα , και εδώ που φτάσαμε με όλο αυτό το ρεζιλίκι των δοτών διοικήσεων και των πολλών κομματικών στην κυριολεξία και  δήθεν συνδικαλιστικών οργανώσεων και στη πραγματικότητα πολλών  νόθων αντιπροσώπων  που την ευθύνη της έχουν οι στρατηγικές των κομμάτων στον πόλεμο ανταγωνισμών μεταξύ τους , νομίζω  πως έχουμε και την υποχρέωση ως  Αριστερά, που δεν η Αριστερά είναι μια ασώματη ιδέα, να συγκροτήσουμε  ένα μέτωπο όλων των εργαζομένων που αναφέρονται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στην Αριστερά,  εκτός κομματικών σχηματισμών ή  κομματικών επιρροών ή κομματικών εκπροσωπήσεων, στην δημιουργία μιας ΓΣΕΕ των  Αριστερών δυνάμεων , των αριστερών συνδικάτων, των αριστερών εργαζομένων , χωρίς φόβους  και  χωρίς πάθη.
Γιατί μέχρι σήμερα περισσότερο  διαγκωνισμός υπήρχε ανάμεσα στις συνδικαλιστικές παρατάξεις ή σε συνδυασμούς των κομμάτων στις εκλογικές διαδικασίες των συνδικάτων, με έπαθλο την Οργάνωση. Είτε αυτή λεγόταν Εργατικό Κέντρο, είτε Ομοσπονδία, είτε και πολύ περισσότερο ΓΣΕΕ.  Και η επιτυχία αυτής της στόχευσης στο όνομα των εργαζομένων υπέρ της ηγεμονίας του κόμματος επί των εργαζομένων οδηγούσε τις παρατάξεις σε σωρεία  παραβάσεων , παραγωγής νόθων συνέδρων, δημιουργία νόθων οργανώσεων κομματικών οπαδών , φίλων και μελών και μετατροπή της οργάνωσης σε μηχανιστικό εργαλείο κομματικών ανταγωνισμών.

Στην στόχευση αυτή, όπως ανερυθρίαστα τόνιζε σε όλους τους τόνους η ηγεσία του ΚΚΕ και εν χορώ από κάτω αναπαρήγαγε η κομματική πελατεία, βρισκόταν  η συνδικαλιστική οργάνωση  ως πολιτική οντότητα , με την ονομασία :  Ομοσπονδία Ιδιωτικών υπάλληλων Ελλάδας, και η ανώτατη συνδικαλιστική οργάνωση , επίσης Πολιτική Οντότητα , η ΓΣΕΕ.
Και οι δύο οργανώσεις αυτές το  ΚΚΕ τις θεωρεί λάφυρο. Σύμβολα προς κομματική απαλλοτρίωση.  Ότι πχ έχει κάνει με την ομοσπονδία στο φάρμακο  ή το Εργατικό Κέντρο Πειραιά.

Αυτή η συνέχιση της εκποίησης στην συνείδηση των εργαζομένων των συμβολισμών πέραν της ουσίας που έχουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ,η δράσης τους, οι σκοποί για τους οποίους δημιουργούνται,  από τις κομματικές στρατηγικές και τους κομματικούς ανταγωνισμούς επιρροών ,  πρέπει να σταματήσει  με την πρωτοβουλία συνδικαλιστικών στελεχών προς μιας τέτοια κατεύθυνση. 
Και πρέπει να κατανοηθεί από το ΚΚΕ πως δεν μπορεί να το παίζει ακόμη και για πολύ ο πατερούλης  της εργατικής τάξης  που δικαιωματικά του ανήκουν όχι μόνο οι οργανώσεις των εργατών, θέλουν δεν θέλουν οι εργάτες, αλλά και οι ηγεσίες των συνδικάτων να πρέπει για να αναγνωρίζονται  ως Ταξικές,  να ορίζονται βάση των κομματικών προδιαγραφών που θα αποφασίζει το ΠΓ του ΚΚΕ.   

Ένα μέτωπο Αριστερών εργαζομένων που θα συγκροτήσεις εξ αρχής νέες συνδικαλιστικές οργανώσεις ,μια νέα πολιτικό- ιδεολογική οργανωτική δομή  για όλους τους εργασιακούς χώρους, δεν θα είναι ούτε πολιτικό παρακολούθημα των κομμάτων της Αριστεράς, ούτε με οποιονδήποτε τρόπο θα κινδυνεύει αυτή η δομή και αυτές οι  οργανώσεις να γίνουν κομματικά προπύργια ενός κόμματος. Γιατί μέχρι σήμερα αυτή ιστορία των  «μετώπων» έχει καταντήσει ανέκδοτο. Περισσότερο δε , έχει καταντήσει προθάλαμος καπελώματος του ΚΚΕ.  Και το ΠΑΜΕ  είναι δυστυχώς μια ακόμη θλιβερή περίπτωση καπελώματος και προσάρτησης ως κομματική ιδεολογική – πολιτική οργάνωσης στον συνδικαλισμό των εργαζομένων.

Αλλά, αν πρέπει να δοθεί διέξοδος , πριν είναι πολύ αργά, ας ξεκινήσουμε τις προκαταρκτικές συζητήσεις.

Σε μια τέτοια συζήτηση πρακτικά μπαίνουν δύο βασικά σύνολα που συνθέτουν το πρόβλημα της διάσπασης. Οι εργαζόμενοι που εργάζονται σήμερα στις Δομές της ΓΣΕΕ και το Ινστιτούτο, με το ΚΑΝΕΠ και το ΚΕΠ.
Υπάρχει και ακόμη ένα, που σχετίζεται με το Κράτος κι το δικαίωμα της χρηματοδότησης των συνδικάτων από τις κρατήσεις υπέρ της Εργατικής Εστίας που πληρώνουν όλοι όσοι εργάζονται .